Kolay olmadı sana “elveda” demek…
Daha yaşayabileceğimiz güzel günler bizi bekliyorken
En güzel çağımızda yarım kaldık
Oysa birlikte paylaşacağımız bir ömür vardı önümüzde…
Birlikte göğüs gerecektik hayatın acımasızlıklarına
Ve birlikte kutlayacaktık hayatın güzelliklerini…
Kolay olmadı gidişini kabullenmek…
Özellikle gece çöktüğünde bu şehre
Sesini duyar gibi oluyorum.
Bakıyorum sağıma soluma, bir yerden çıkarsın belki diye.
Ama kimse yok etrafımda.
Evde ben tek başıma, şehir karabasan
Oysa senin sayende sevmiştim bu şehri.
Kolay olmadı yokluğuna alışmak…
Bazen telefonda elim ismine gidiyor.
Sesini duymak istiyorum, arıyorum.
Cevap yok…
Sadece ruhsuz bir telefon sesi.
Çaresizliğimi hatırlatıyor bana.
Kolay olmadı yoluma gitmek…
Hayat bu ya, devam ediyor, karşı koymak olmaz.
İşime gidiyorum, yemeğimi yapıyorum, filmimi izliyorum…
Bazen bu dört duvar dar geliyor ruhuma,
Sevdiğim insanların yanına atıyorum kendimi.
Yaşadığım acılar bir süre bana uzak olsun diye
Ama kaçamıyorum.
Bir şekilde sensizlik yakalıyor beni.
Kolay olmadı “mış” gibi yapmak.
Kolay olmadı yüzümdeki maskeyle dolaşmak.
Kolay olmadı senden sonra yaşamak.
Kolay olmadı.
Ege Mukan
“Kendi Kendine Şair”
07.10.2026 – 23:38
İstanbul
