Çok istedim senden kaçmayı,
Buna imkânım da vardı üstelik.
Bazen yolda yakaladı bu kaçma isteği beni,
Normalde ilerlemem gerekirken yerimde saydığım yollarda…
Dört bir yanım insanlarla çevrildi, bi’ türlü yürüyemedim,
Koşabildiğim yerlere kaçmak istedim…
Bekledim, saatlerce…
Neyi beklediğimi bilmeden bekledim.
Beklemeyi unuttuğum yerlere kaçmak istedim…
Kafamı çevirdiğim her yerden bi’ ses geliyordu,
Sessizliğe, huzura kaçmak istedim…
Bir damla yağmur yağdı, yağmur olunca rüzgâr eksik kalır mı?
O rüzgâr beni kaçırsın istedim o yağmurlardan…
Bazen işe yetişmek için karanlıkta uyandığım sabahlarda,
Güneşi bile zor gördüğüm günlerde kaçmak istedim senden…
Çok istedim senden kaçmayı,
Buna imkânım da vardı üstelik.
Ama başaramadım.
Senden kaçmak isterken,
Her sebebin altından, seni bana bağlayan şeyler çıktı.
Yol ilerlemedi, otobüsün camından dışarı baktım,
Güzelliğinle sarhoş oldum.
Etrafım kalabalıktı, kafamı kaldırdım,
Zamana meydan okuyordu sokakların.
Saatlerce bekledim yine,
Artık bu bekleyişler bir anlam ifade etmeye başladı…
Etraftaki sesleri susturmak mümkün olmadı,
Ben de o seslerin arkasındaki hikâyeyi keşfettim.
Yağmurlar yağdı üzerime,
Yudum yudum içtim o ıslak yağmurlu sokaklarını.
Belki karanlıklarda yollara revan olduk ama
Güneş yeni umutları getirdi beraberinde.
Senden kaçmak isterken sana zincirlerle bağlandım,
Gücü yeten kurtarsın bizi birbirimizden.
Ege Mukan
“Kendi Kendine Şair”
08.10.2026 – 00:51
İstanbul
