Ürkütüyor bu sessizlik beni.
Dışarısı karanlık, bitmiyor bekleyişlerim.
İçin için yiyorum kendimi.
Huzur mu bulmalıyım bu sessizlikte?
Yoksa arkasından gelecekler için endişelenmeli miyim?
Gerçekten beklemekle çözülüyor mu her şey?
Fırtınalarda savrulup gitmiş benliğim.
Yağmurlarda gözyaşı olup karışmışım sulara.
İyileşmek sessiz bir eylem midir?
Zaman yine işini yapacak,
Sessizce hafifletecek acılarımı.
Belki sessizlik o zaman ürkütmeyecek beni.
Ege Mukan
“Kendi Kendine Şair”
19.10.2026 – 22:20
İstanbul
