Hep gülümserken gördün sen beni.
Metanetimle, dirayetimle gördün beni.
Zorluklara karşı dimdik dururken gördün.
Bazen hiç düşünmeden konuştum, bazen saçmaladım,
Bazen espriler yaptım, güldün sen de buna.
Akışına bıraktım, hiçbir şeyi ciddiye almadım bazen.
Derdin oldu, ben teselli ettim seni.
Sonra bir gece vakti,
Kuytu bir köşede gördün beni.
Gözyaşlarımın izi hala yüzümde,
Sesim titriyor.
Yorgun, çaresiz, hüzünlü halimi gördün.
Alışkın değilsin beni böyle görmeye,
Beklemiyordun da bunu, biliyorum.
Oysa nereden bilecektin kapanmayan yaralarımı?
Nereden bilecektin ne kadar yorulduğumu?
Nereden bilecektin her şeyi içime attığımı?
Nereden bilecektin yüzüme bir maske taktığımı?
Nereden bilecektin?
Ege Mukan
“Kendi Kendine Şair”
15.10.2026 – 22:28
İstanbul
