Mecalim kalmadı ayakta durmaya.
Güçlü kalmam empoze edildi bana.
“Bunu da yaparsın” lafına uyuştum artık.
Evet, denedim belki, yaptım da.
Ama artık yetemiyorum.
Mecalim kalmadı dert anlatmaya.
Hep aynı sorular, aynı cevaplar…
Anlatınca anlaşılıyor mu?
Bitiyor mu bir anda bitmez denen dertler?
Çözümsüz kalıyor yine insan…
Mecalim kalmadı savaşmaya.
Silahlar yok, rakibim yok.
Sadece ben ve düşüncelerim…
Onlar bir yerden saldırıyor, ben ayrı yerden.
Böyle geldi, nereye kadar böyle gidecek?
Mecalim kalmadı umut etmeye.
Alıştım artık hevesimin kursağımda bırakılmalarına,
Gülüşlerimin soldurulmasına alıştım.
Umut ettikçe bir şekilde kaybettim.
Sebep olanlar gurur duysun eserleriyle.
Ege Mukan
“Kendi Kendine Şair”
22.10.2026 – 00:14
İstanbul
