Geceyle sohbetteyim.
Sessizliğiyle içten içe ürkütüyor.
Geceye bir şeyler anlatıp duruyorum,
Ona konuşma fırsatı vermeden.
Sonra sessizlik geri çekiyor beni.
Bir yerde ben de susuyorum,
O sessizliğiyle konuşuyor benimle.
Geceyle sohbetteyim.
Karanlığıyla bir şeyleri gizliyor.
Sanki büyük bir günah işlemişçesine bir gizem…
Ve öyle bir karanlık ki,
Merak etmeme bile izin vermiyor.
Bir şeye mi şahit oldu da gizliyor benden?
Yoksa öyle düşünmemi mi istiyor?
Geceyle sohbetteyim.
Karanlıkları dağıtabiliyor istediği zaman.
Denizde mehtap oluyor, bir fener çakıyor,
Gökten şimşek oluyor, dikkatimi dağıtıyor,
Gök gürültüsü oluyor, tedirgin ediyor,
Yağmur oluyor, ruhumu arındırıyor.
Gücünü ispatlıyor bana güya.
Geceyle sohbetteyim.
Ona bir kadeh uzattım, içti…
Her kadeh yeni bir hikayeye yol oluyor…
Saklayacağım hiçbir şey yok ondan.
Belki geceyle sohbetin sonunda anlayacağım:
İçimde bir yerlerde karanlıkta kalan yerler mi var?
Yoksa gecenin karanlığında mı gizlendim?
Ege Mukan
“Kendi Kendine Şair”
27.10.2026 – 01:09
Göcek
