Çok uğraştım bir şeyleri değiştirmek için.
Artık kimseyi kırmak istemiyordum oysa.
Korkularımı aklıma getirmeyecektim.
Düşünmemeye çalıştıkça zihnim esir aldı beni.
Böyle böyle her şeyi mahvettim.
Çok uğraştım kendim olmak için.
Herkesin her derdine koşan adam,
Kendine yetemedi.
Aynaya baktığında kendine yabancılaştı,
Sonra da tüm dünyaya.
Çok uğraştım birilerinin beni anlaması için.
Saatlerce anlatabilirim aklımdan geçenleri.
Sayfalar dolusu yazabilirim söylemek istediklerimi.
Konuşacak çok şey var da, dinleyen var mı?
Dinlemekle anlar mı insan?
Çok uğraştım mutlu olmak için.
Bunun için elime sayısız fırsat geçti.
Değerlendirmeyi beceremedim.
Zaten ben bu hayatta neyi başarabildim ki?
Mutsuzluğu kendime kader belledim.
Çok uğraştım beni sevmen için.
Her gün taze çiçeklerle kapına geldim,
Sevgi eylem gerektirirdi,
Beni sevmen için ne yapsam yaranamadım.
Söylesene bana, ben sana ne yaptım?
Ege Mukan
“Kendi Kendine Şair”
16.10.2026 – 23:18
İstanbul
